آدمها این روزها شبیه کوچههای شلوغ شدهاند؛ پررفتوآمد، پرصدا، اما هرکدام در سکوتی پنهان فرو رفتهاند. انگار هرکس بارِ خودش را میکشد؛ باری که نه دیده میشود، نه اندازهاش معلوم است، اما از شانهها پیداست که سنگین است. ...
آدمها در ظاهر کنار هماند، اما در باطن هرکس در جزیرهی خودش زندگی میکند. جزیرهای که گاهی موجهایش آرام است و گاهی طوفانی. بعضیها دنبال کسی میگردند که فقط یکبار بپرسد «واقعاً خوبی؟» و منتظر جواب بماند. بعضیها دنبال یک جای امناند؛ یک گوشهی کوچک، یک آدم ساده، یک لحظهی
برچسب:
نویسنده: آتنا حکیمی